تا مزاميرِ صدا خوش خط و الحانی توست

سنّت حنجره ها رو به ثناخوانی توست

خون ما رنگِ نگين بختي انگشتری ات

هله  ای عشق بيا  وقت سليمانی توست

چشم از منتظران شد ؛ سر راه تو نشست

چشم ؛ فرشِ قدم حضرت سلطانی توست

رگ و لبخند بهار از تو به گل می شكفد

سرخ را سفره بينداز كه مهمانی توست

ای شهيدان به تماشای تو برخاسته اند !

سر ِمردان نظرباخته قربانی توست

پشت بر قبله كن از كعبه ی خود خارج شو!

كه عجم لشگر لحن عربستانی توست

صوفيان يكسره در فكر تو سرگردان اند

دفشان گرمِ سراپرده ی حيرانی توست

لب ما طرز تغزّل شده  از نغمه ی غم

غم ما نغمه ای از گوشه ی هجرانی توست

مو به مو را خبر از آمدنت در هم ريخت

كه صبا سلسله گردان پريشانی توست

نه سيه روزی ما رو به شب زلف تو كرد !

نه مسلمانی ما عينِ مسلمانی توست !

ما چه بود و چه نبوديم ، تو باش و تو بمان

ما چه باشيم و نباشيم ؛ جهان فانی توست

هرچه گفتيم و نگفتيم ؛ نثار قدمت

هرچه ديديم و نديديم ؛ فراوانی توست .