.....................ج ن و ن و ا ل ق ل م

چلٌه خانه

hafez7 — Fri, 16 Oct 2009 18:58:18 GMT

من ؛ کلمه ای جادو شده در جذبه ی جنون

من ؛ کلمه ای که آنقدر عصیان کرده است

که راهی به جز تسلیم برایش باقی نمانده است

من ؛ کلمه ای ناسروده در دایره ی شطح

به نیایش برخواسته در شعر

من ؛ کلمه ای ذاکر شده در خود

با نام هو ... یا نام الله ... تا نام ِ نامی تو

تا اسم اعظم

چهل روز دست به دامان ِ در ِ چهل خانه

خوانده و مانده

در چلّه خانه ی تو

یا اللّهو

بازی با زیبایی ، تنها با تنهايی اللّهو

راسخ فرما ما را آمين در رسوايی اللّهو

با تو همه جا پنهانم كن در سترِعدم گنجت را

گنجان نشوم در سترِ عدم از پيدايی اللّهو

كلمةُ العُليا لوء لوءِ لالا من هوَ كنزاً مخفيّا

اول و اُخری، آخر و اولی، غايت و غايی اللّهو

نامحرم شد درگاهت را مفتیِ شومی اللّهو

تا تنها با شمسِ تو رقصد بلخی و رومی اللّهو

منبر و مدرس، مكتب و محبس، مسجد و جمدس اللّهو

اختر و اطلس، عيسی و اقدس، نام مقدس اللّهو

فاطر و قاهر، كاسر و جابر، ناظر و قاضی اللّهو

هادی و ساقی، ساقی و باقی، باقی و راضی اللّهو

قدرت كامل، حجّت قاطع، عزّت دائم اللّهو

رحمت واسع، منّت سابق، قادر و قائم اللّهو

صانع و سبحان، سامع و منّان، جامع و حنّان اللّهو

ديّان، برهان، سلطان، رضوان، غفران، سبحان اللّهو

راشد و واحد، واجد و ماجد، شاهد و حامد اللّهو

ره‌زن، ره‌بُر، ره‌دان، ره‌بين، رهبر، قائد اللّهو

باری و ذاری، كاشف و سرمد، حضرتِ نافذ اللّهو

صورتِ شمس و چهره‌ی مولانايی ِ حافظ اللّهو

جهد به تيغ و عهد عتيق و ذكر مزامير اللّهو

امثال زبر، تورات زبور، انجيل زبير اللّهو

ذهنه‌‌ی چشم و چشمه ی ذهن و نخل تخيّل بارآور

وزن تصور، عين تعيّن، صورت و تصوير اللّهو

با گل داوودی می‌خوانم چهچهِ بلبل خوانی را

رشته ی آواز، از بن حنجر، با لب تحرير اللّهو

دفتر اول، صفحه ی آخر، خطّ ِ چهارم من بودم

من بودم، مولانا با ما بود و جهان‌گير اللّهو

عقربِ نيشم، كشته‌ی خويشم، مهره‌ی مهرت مارم كرد

لب لبِ شيرين، زهرِ هلاهل، نوش ِ بلاگير اللهو

در شب تاری، بر سرِ داری، در پی ِ ياری رفتم من

حلقه‌ی گل نه، حلقه ی گيسو، حلقه ی تكفير اللّهو

به طرب آرنده، چرخاننده، سكرآور اللّهو

مطرب، بخشی، بخشاينده، بخشايشگر اللّهو

ذكر او،سخن او،وحي او،كلمات او،جملات او،آيات او

اسم و صفت و فعل و قيد و حرف و مصدر اللّهو

اندوهت را به جوانمردان روزی كردی، روزی كن

كم نگذار ای بيش‌اندوه‌آور پُر‌پرور اللّهو

نقّال ِ مَهی، قوّال ِ گهی، نقل ِ نگهی ناگاهان

نظر از نظّاره از ناظر، نظر از منظر اللّهو

دل شادان من سرخوش تا غم از اطرافم بگريزد

سلطان ِ مسرّت شاهنشهِ شاد‌ی‌گستر اللّهو

خورشيدآغشته، ماه‌آميزه، نجم‌آجين اللّهو

باران‌آسا، ابر‌آذين، دريا رودآيين اللّهو

با حور و فرح، با بسط و پری، با بوس و كنارآميزه

در جنّتِ گل، همراهِ رسل، عريان و برين اللّهو

ياقوتِ لب‌افشان كن قُل قُل! كه شدم وسواسُ الخنّاس

فُزتُ فُزتُ شمشيری كو؟ بر فرقِ نگين اللّهو

خطّاطِ خطاپوشی، خيّاطی كن جبّه ی مردان را

شال ِ جوانمردان را روی تاج ِ سلاطين اللّهو

هر كه نشان می‌خواهد و سرزد، دست به در شد بر در زد

هر مرغی پر زد در جانم گفتم آمين اللّهو

كشفِ حقايق، وجدِ دقايق، سكرِ خلايق الحمدت

ايّاك نعبد اللّهو ايّاك نستعين اللّهو

ليلانه فزا، لولي افزا، ليلی افزون اللّهو

ميم و جيم و نون و واو و نون ِ مجنون اللّهو

در هر جسمی جانی می‌دم، در هر راهی روحی نو

در رگ‌هايم جاری شو، شريان كن در خون اللّهو

در تن تو، در من تو، بيرونم تو، پيرامونم تو

در من در‌تن بيرون پيرامن پيرامون اللّهو

آياتت را نازل كردی، نور و رعد و نحل و نمل

من شمسم قمرم نجمم شجرم يا زيتون اللّهو

گل‌نوشم كن چون زنبوران، گل‌پوشم كن چون حوران

روياهايم را گل‌چين، رويم را گل‌گون اللّهو

با هر برگی، با هر سنگی، با هر ابری، با هر رنگ

اين‌گونه، آن‌گونه، به تجلّا گوناگون اللّهو

بی هر جادو، بی قانون، بی رمل و سحر و اسطرلاب

بی افسانه ما را افسون كردی افسون اللّهو

زاويه بسته، چلّه نشسته، گوشه ی شهمات اللّهو

تا به تو آيم گرچه ندارم تابِ ملاقات اللّهو

سبحه نخوانده، توبه نكرده، دل به دفش رقصش بسته

آمده‌ام در شطح و نيايش، چرخ مناجات اللّهو

آمده‌ام بر سجده بيفتم آدم خاك‌آلودت را

آمده‌ام تا سجده شوم از سوی سماوات اللّهو

سكر دمادم، از دمت آدم را دم به دم از خود حی كن

نفخه بفرما تا كه برويد تاكِ تحيّات اللّهو

نفيِ تو نقص آمد شك رفت، ايقان در رقص آمد در رقص

هستِ تو هستم می‌دارد بی حاجتِ اثبات اللّهو

چشمِ تضرّع بگشوم تا بابِ اجابت بگشايی

ندبه ی‌دستان، جمعه ی مستان، جمله ی حاجات اللّهو

خاك‌آرا، بادآور، آتش‌افروز افزا اللّهو

حاكم قادر قدرت‌گستر فرمان‌فرما اللّهو

محبوبا ماوانا مولانا رحمانا اللّهو

انتَ المُحی ِ الموتانا، جان‌بخشا، جانا اللّهو

عبریِ مصحفِ ابراهيمی، هادی ِ هودی، ناهی ِ نوح

ناجی ِ يونس، حامی ِ يوشع، حافظِ عيسی اللّهو

به كنيسه، به كليسا، موسی عيسی عيسی احمد شد

احمد معبد كعبه مكّه يكّه يكتا اللّهو

عرش مجيد و قولِ سديد و فعلِ رشيد از تو از توست

وجهُ الباقی لا يتناهی لا يتناها اللّهو

سوره ی انجير، ابجدِ زيتون، طارق و طاها اللّهو

غار حراها، كهف و كساها، كرب‌وبلاها اللّهو

والقمرِ اذا متجلّي شو، والقمرِ اذا جلّها

والشّمس ِِ والضّحی والضحيها والضحيهاها اللّهو

قافُ العنقا، ملكوت علی، سيمرغ ِ بلا اللّهو

حلّاج ِ اولوالعزمم كردی بر دارِ فنا اللّهو

طلب اللّهو عشق اللّهو فقر اللّهوَ مستغنی

حيران اللّهان درويشان ! انا ربّكما اللّهو

سبحانی ما اعظمَ شانی علیٌ عالیٌ اعلی حق

انا ربّكما الحقٌ علیٌ عالیٌ اعلی اللّهو

زخمه ی رنج و تارِ ترنج و تن‌تن ِ تنبور اللّهو

شورش ِ بحر از ماهِ سه‌گاه و ماهی ِ ماهور اللّهو

درصدِ بدمستانم سرحدِ مستی در سرِ هستانم

حضرتِ باری، شربتِ باران، بارش ِ‌انگور اللِّهو

سی روزه ی فيروزه به افطارِ عقيق و اقاقی گل كن

خيمه زدم در ساغر نوشانوشِ نشابور اللّهو

خيمه به نوشيدن زده سمنان عطرِ علاء‌ُ الدولت را

شادیِ محنه، محنتِ خرقان، مهلتِ منصور اللّهو

كعبه بنا كردی امّا در قلبم قبله‌ی خاصان شد

مُحرم ِ من شد مسجدالاقصی بيتُ المعمور اللّهو

نورا قبلم، نورا بعدم، نورا فوقم نورا نور

نون واوم را، لام عينم يا نورِ علی نور اللّهو

حاظر و ناظر، باطن و ظاهر، مبدیُ مقصود اللّهو

مبدا و مقصد، لابُد و لابَد، هست و شد و بود اللّهو

دف تر شده دف بر آتش نِه سيلی بزن و مستم كن

در زهره مسيحا می رقصد با عود و سرود اللّهو

تشنگی‌ام صيقل خورد از خود جوی مجو دريا‌جو باش

جوشانم چون رود شراب از درّه ی درّود اللّهو

بالا می‌رود آتش از من، چشم تماشا سرخم باد

آذر ِ آبان، شعله ی تابان، آتش ِ بی دود اللّهو

مژده به يعقوبت بده كنعان بوی عزيزی می‌آيد

جامه‌ی من شد صد پيراهن‌ِ مصری و مسعود اللّهو

هرچه قناری، غمری و قاری، لب به لطافت جاری شد

وه كه چه زيبا می‌خوانم با لهجه ی داوود اللّهو

و یبقی وجه ربک ذوالجلال والاکرام

نردبامی به آسمان

hafez7 — Sat, 26 Sep 2009 11:16:18 GMT

قصد کرده بودم برای این پست شعری چند بخشی که مشتمل بر چند غزل بود را بنگارم

شعری با نام (( چلٌه خانه )) و با ردیف (( اللّهو )) اما به دلایلی دست نگاه داشتم تا فرصت دیگری ...

اگر خدا خواهد .

اما سروده ی این پست مثنوی کوتاهی ست که برای تیتراژ پایانی سریال نردبامی به آسمان ساخته ی محمد حسین لطیفی عزیز

که با بازی دوست یگانه ام وحید جلیلوند (که صدایش آرامشی طوفانی ست )در نقش غیاث الدین جمشید کاشانی همراه بود سروده شد

که بخاطر پخش زود هنگام این سریال در ماه مبارک و نبودن زمان کافی برای ساخت و پرداخت آن هیچگاه پخش نشد .

جنون ِ مشعله خيزم ، شرار ِ آتشم از تو

عطش به شعله كشيدم ، سر ِ سياوشم از تو

كمر به عشق تو بستم اگر به قيمت جانم

قمار عشق گران است اگر كمی نگرانم

دو سجده رو به سماء ِ ستاره‌گَردِ تو كردم

كه در نظاره‌ی سيّارگان دوباره بگردم

سفر به طعم سمرقندِ كشور شكرم كن

خيال روی تو دارم ، محاسب قمرم كن

هلا! هلال ِ تو حلّال ِ قوس‌های نهانی

منم غياث تو غوّاص رمل و جفر معانی

عيار ِ ابجدِ عيّاری‌ام ورای عدد شد

كه سعدِ طالع ِ كاشانی‌ام رسيد و رصد شد

به عطر ِ اطلس ِ لطفت لطايف الحيل‌ام كن

ظرايف زحل‌ام شو، حمايل حَمَل‌ام كن

شبی شبيه فلك خوشه‌چينِ هيئتِ پروين

پر از قنوت مَلَك ... می‌شوم پرنده‌ی آمين

اگر مفسّر ِ آياتِ لَيل و نجم و بروجم

در آسمان تو برپاست نردبان عروجم

یا یارمدد رسان ما باش.

به م ح م د (عج)

hafez7 — Thu, 27 Aug 2009 13:48:18 GMT

تا مزاميرِ صدا خوش خط و الحانی توست

سنّت حنجره ها رو به ثناخوانی توست

خون ما رنگِ نگين بختي انگشتری ات

هله ای عشق بيا وقت سليمانی توست

چشم از منتظران شد ؛ سر راه تو نشست

چشم ؛ فرشِ قدم حضرت سلطانی توست

رگ و لبخند بهار از تو به گل می شكفد

سرخ را سفره بينداز كه مهمانی توست

ای شهيدان به تماشای تو برخاسته اند !

سر ِمردان نظرباخته قربانی توست

پشت بر قبله كن از كعبه ی خود خارج شو!

كه عجم لشگر لحن عربستانی توست

صوفيان يكسره در فكر تو سرگردان اند

دفشان گرمِ سراپرده ی حيرانی توست

لب ما طرز تغزّل شده از نغمه ی غم

غم ما نغمه ای از گوشه ی هجرانی توست

مو به مو را خبر از آمدنت در هم ريخت

كه صبا سلسله گردان پريشانی توست

نه سيه روزی ما رو به شب زلف تو كرد !

نه مسلمانی ما عينِ مسلمانی توست !

ما چه بود و چه نبوديم ، تو باش و تو بمان

ما چه باشيم و نباشيم ؛ جهان فانی توست

هرچه گفتيم و نگفتيم ؛ نثار قدمت

هرچه ديديم و نديديم ؛ فراوانی توست .

شعر... حرف ... سکوت ...

hafez7 — Fri, 14 Aug 2009 00:36:46 GMT

آیا حرف هایی را که می خواهم بزنم شعرهایی است که هنوز نگفته ام؟

اما سکوت نمی گذارد؟

آیا شعرهایی که گفته ام حرف هایی است که برای زدن داشته ام؟

و سکوت حرف هایی برای نزدن می خواهد؟

آیا من هیچ حرفی برای زدن ندارم؟

ولی هم چنان یک روز سکوتم را از شعر سردرمی آورم

و یک روز شعرم را سکوت می کنم ؟

و این سکوت نه جایی برای حرفی می گذارد

و نه این شعرها جایی برای سکوت؟

و نه این همه جایی برای من؟

پس

تو حرف بزن

تو سکوت کن

تو برایم شعر بگو

ت و ح ر ف ب ز ن ت و س ک و ت ک ن ت و ب ر ا ی م ش ع ر ب گ و

اما شعری که سروده شد ...

پرستش كن مرا محبوبِ معبدهای بودايی

سرايش كن مرا ای شاعرِ سرهای سودايی

من از آبستن ِ ارحام ِ بهتان و بكارت، نه

من از نسل توام روح‌القدس مردِ مسيحايی

مرا نيكي، مرا گندم، مرا خورشيد مي‌خوانند

به من الهام كن ! برگرد ! ابليس ِ اهورايی

اگر دهليز، بطنُ البطن ِ خونخواهی‌ست، خنجر شو!

بيا تسخيركن قلبِ مرا، پرهيز ِ هرجايی !

اناالحق باز ِ دارم در نظربازار ِبغدادت

مرا تكفير كن هان ای جنيد ‌بن ِ فريبايی

اگر هندويی از مصرم، اگر ايرانی از چينم

برقصان دامن بسياری‌ام را كمَّهُ‌الغايی !

تو در آيينه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها خودخواهِ من هستی كه من هستی

مرا انكار كن در خويش، تصويرِ تماشايی !

مرا مجبور كن چون اختياری نيست، ياری نيست

اگر زيباترم از تو، دليلش چيست ؟ ... تنهايی ...

چه فرقی می‌كند ديگر، تو من هستی و من ديگر...

ستايش كن مرا بارزترين مصداق شيدايی

م ر ا ا ن ک ا ر ک ن د ر خ و ی ش ت ص و ی ر ت م ا ش ی ی

و حرف هایی که به شعر کشیده شد ...

...

كو روشنی ؟ كو ترمه‌ی ابريشمی در باد؟

تا خوشه‌ی دنباله‌دار اطلسی باشم

دنبال خشت و گبّه و تسبيح مي‌گردم

قاليچه‌ام كن كاشی‌ام كن تا كسی باشم

آرامشم را پس بگير از وحشت اين شهر

اين شهر ديگر جای كاشی‌های آبی نيست

تا كوچه‌ها مانوس با افسردگی هستند

ميخانه‌ای، ماسوله‌ای، خاك و شرابی نيست

كو خانه‌ی اجدادی‌ام؟ كو كاسه‌‌‌‌‌‌‌ی نذری؟

كو خواب‌های كودكي؟ كو كشته‌ی آلو؟

كو حوض ماهي‌های فروردين سال پيش؟

كو سايه‌های مهربان باغ زردآلو؟

با زعفران رنگ و رويم شربت آوردند

سيب و غزل گفتم سبد اما پر از خالی ست

باغ و بهار از عطر گيسویی نمی‌رويد

اين‌جا تمام غنچه‌ها گل‌بوته‌ی قالی ست

بيزارم از اين خانه‌های جعبه‌ی كبريت

اين شكل معلومی نداردهای بي ايوان

پس كو درختم ؟ كو انار جذبه‌ی دستم ؟

فواره‌ام كو فرصتم كو شعر كو باران ؟

ق ا ل ی چ ه ا م ک ن ک ا ش ی ا م ک ن ت ا ک س ی ب ا ش م

وسکوتی که اینگونه به شعر ...

...

دل با من بی دل من با تو دل بی تو من بی تو بی دل

تو از من دل کن من از دل بی دل کندن بی تو بی دل

الف از با ها راء از با یاء با من الف از هر با یا من

من با آه از هر با من بی تو اهریمن بی تو بی دل

ای من بی تو با دل بی من ای تو با من بی دل با تو

بی تو ای دل بی دل ای من با تو ای من بی تو بی دل

دل با ما دل بی من بی تو دل با میم از تو الف از من

میم از با تو نون از بی من با دل مامن بی تو بی دل

حتی دال از بی تو حتی الف از من بی تو حتی تو

بی من حتی من حتی دل حتی دامن بی تو بی دل

سلام

د ر ر ق ص ا ن گ ی

hafez7 — Thu, 16 Jul 2009 12:59:18 GMT

بلند شو !

وبایست !

درست روی همین پاهایت

حالا دستهایت را از اطرافت بگیر!

و در موازات قامتت بلند کن !

یکی به شرق و دیگری به غرب

یکی به شُرب و یکی به غرق

مهم نیست که رو به کدام سو داشته باشی

رو به کدام ؟ قبله

حالا نام خویش را بخوان

و نام او را که نام توست

سمت نگاهت را بچرخان

آهسته و آرام

و بشنو صدایی را که تو را می خواند .

آنگاه اندیشه ات را به روحت بسپار!

و به چیزی نیندیش

تا جسمت بتواند موافق جانت باشد

و جانت که در رقص ِ روح تو قرار گرفته است .

حالا تو انسان شدنت را جشن گرفته ای

شادمان و شاکر

بی نیاز و رها ...

ره ا ی ره ا

د ر ر ق ص ا ن گ ی

زنهار اگر لب به تغزّل نگشائی

در آینه ها لحظه ی دیدار ِ خودت را

برخیز که در خویش به دیدار نشینی

سیمای ِ دل انگیزترین یار خودت را

مقصود همان است که در خویش بیابی

مقصود همان است که در دست تو باشد

مقصود شرابی ست که از چشم ِ " تو" جوشد

تا چشم و دل ِ آینه ها مست ِ " تو" باشد

از اول ِ خود ‌از ازل ِ خویش رسیدی

تا آخر خود تا ابد ِ خویش تو باشی

این بیْن تو هستی . که تو باشی . که خودت باش !

در پس که تو بودی ... پس در پیش تو باشی

در پیش و پس ِ خویش اگر خویش تو بودی

مفهوم ازل چیست...؟ ابد چیست...؟ زمان چیست ؟

هر جا که تو باشی تو خودت هستی و " هستی "

پس شرق چه و غرب چه و کوْن و مکان چیست ؟

موجود چه هستی ؟ که تو از اصل وجودی

نابود نخواهی شد ... تا بود تویی تو

مسجود شو از مسجد و از سجده بپرهیز

در معبد ِ خود عابد و معبود تویی تو

خلاق ِ جهان باش که مخلوق نزیبد -

در شان ِ تو در آینه ی روی تو باشد

گنجیّ و نهان باش که غیر از تو نباید

ناظر به نظربازی ما سوی تو باشد

دل باز! دل از حضرت دلدار صمد شد

آزادی و مختار که پابند خودی تو

دل بر همه بستی که همه دل به تو بستند

شادی ت مبارک که خداوند ِ خودی تو

ال حمدُ ل ِ الله فی کلّ ِ حال

آمد آن آمدنی ...

hafez7 — Thu, 02 Jul 2009 23:37:18 GMT

...

هر بار که به دستهایم نگاه می کنم بر بار ِ خجالت ِ دوشم می افزایم .

بیست و هشت انسان در من هر سال به عذر ِ خامی؛ هیچ تر

هر سال این انسان به اعتراف ِ دانایان نادان تر، به گواهی ِ دست ها پوچ تر .

من نیامدم که بمانم ... که باشم ...

از این دست سودا نمی پرورانم درسر

تو باش

در من تو باش

تا تو هستی دیگر کسی نیست .

گنگی و کری و کوریم مرا بیش از این پیوستگی به ظلمت جسارت انداخت .

که کلماتی نبشتم به تمامی لغو ... نبشتم به ناتمامی ...

اگر کامل ِ کلمه تویی ... این ابتر ِ نا میمونی از نا بودی من است یا از مبارکی ِ تو ؟

تو این حروف را کتابت می کنی یا این حروف تو را به شعر می سراید یکی ست ...

که هر دو در وحدت و یگانه از پیش اید

آنچه از پس می آید هلاکت منی ست که بی تو مانده باشد .

من اگر بی تو نبودی و تو بودی بفرما ... بنویس ... بسوزان ... بسُرا ...

که از خویش به خود هستی

به خود آمدنی اگر آمده ، به تو آمدن و به تو بودن است .

که خدا تویی .

که وجود ِ وجود ِ وجود ِ مبارک شعر و بقا همه جا تویی .

در سکرات بلا یونس ِ سی ماهی ام

عارف کفری پر از معرفت اللّهی ام

در پی هر سنتی نیستم و نیستم

پیرو هر مکتبی نیستم و راهی ام

جهل مسلّم منم، علم مجسّم منم

معدن بی خویشی ام، کان خودآگاهی ام

شادی پرغم شدم، بیش شدم کم شدم

هادی روحم شدم، حضرت گمراهی ام

صفر شدم صد شدم، امّی و بی حد شدم

خوب شدم بد شدم، قهقهی ام، آهی ام

یثرب ِعصر ِعلی، مغرب ِ زهرآورم

شام جگرپارگی، خون سحرگاهی ام

ارض ِمعلّق شدم، ساده و مغلق شدم

شوق شدم، شق شدم، نیلِ پر از ماهی ام

یوسفِ دلبر منم، خون برادر منم

چاهی ِ پرپر منم، پرپرم وچاهی ام

بی سرِ ملحق شدم، کشته شدم حق شدم

شاهدِ مطلق شدم از قبل ِ شاهی ام

شوق ِ مضاعف منم، در برت و در برم

خوان که بخوانم تورا، خواهم ات و خواهی ام .

واما

با کثرت عذر و تقصیر

و تمنای نیایش شمایان به رستگاری و رهایی نادمانی چونان من .

دو کتاب ِ تنها همین جایی از سروده هایم

به هوای تنهایی ِ همه جایی ام روانه ی بازار شد .

کتاب اول ؛

(( سرمه های رنگی ))

با سرآغازی چنین :

( این کتاب پیشکش می شود به هجرانی های دکتر سید حسین نصر)

و دیباچه ای کاین چنین می گوید :

{{ در من چهار جهان با هم آمیختند ...

جهان ِ عارفان ...

جهان ِ شاعران ...

جهان ِ حکیمان ...

و جهان ِ دیوانگان ...

در من هر رازی خود را برملا می کند !

شاعری تا بدانجا باید پیش آید که ذاکری باشد ! }}

و مشتمل بر سه بخش :

سرمه های سرخ ولی سپید ( کلماتی جادو شده در جذبه ی جنون )

سرمه های سبز ولی طلایی ( کلماتی اردو زده در خیمه ی سُرایش ِ پاکان )

سرمه های مشکی ولی آبی ( کلماتی زانو زده در پیشگاه ِ عشق )

ناشر :

انتشارات تکا ( توسعه کتاب ایران ) : موسسه نمایشگاه های فرهنگی ایران

نشانی : تهران ، خیابان انقلاب ، بین صبا و فلسطین پلاک 1178

تلفن : 2 الی 66415271 فکس : 66415498

و کتاب دوم :

(( ذکر مزامیر))

با سرآغاز ِ کوتاهی این چنین :

{{ ابهامی اگر هست ... در تابش ِ خورشید ِ داوود نیست ؛

در سایه های بی صدای شبی ست که سواد ِ شنیدن ندارد }}

ناشر :

انتشارات سوره مهر

نشانی : تهران ، خیابان حافظ ، خیابان رشت ، کوچه جمشید جم

تلفن مرکز پخش : 66460993 فکس : 66469951

.................................. و دگر ؛ خبری نیست غیر ِ بی خبری

در شاهنامه ...

hafez7 — Sun, 10 May 2009 09:01:18 GMT

در صلح وجنگي راستين، مانده‌است كارستان من

ديو و دَدَم نابود ... از پيدايشِ انسان من

هفت آسمان آويز شد بر دار قالي‌هاي ما

من قاليِ دارم، كه افلاكي شد آويزان من

با خنده ی فرخنده‌اي تقدير را بر هم زدم

يعني سعيد سعي خود شد طالع فنجان من

اين اطلسي را شعله ی حزنِ چراغ لاله كن

گلپوش شد، نوروز شد، پيشاني ايوان من !!!

تذهيب سرخ و مشكي ناسوت را لاهوت كن

قاليچه را شاتوت كن در كاشيِ كاشان من

عيسي‌بن‌مريم دست يوسف را به رويم مي‌كشد

آيا رسولي مانده تا او هم شود مهمانِ من؟

يا حرف‌هايم را از اين پس با شبانان مي‌زنم

يا ده كَرَت موسي شود قرباني فرمان من

ما مملكت سوز خوديم و ملك افروز جهان !!!!

باقي بماند گرميِ انفاس درويشان من

ما خسروان هيئت بي پرده ی لطف توأيم

گستاخِ بسطام تو شد تبريزيِ خرقان من

در شاهنامه دولت محمود كو؟ محمود كو؟

فردوسي طوسي شود يار تو و ايران من

کوثر چشمه ی بقا !

hafez7 — Thu, 16 Apr 2009 11:59:18 GMT

کوثر چشمه ی بقا !

نهری که تو جاری کردی

از آسمان

تا از درخت بگذرد و نورانی شود

به من که رسید جوشیدن گرفت

تا صدایی که از چشمانم آرام آرام بلند می شود

اخلاص باشد اخلاص ...

به رقص گوشه گوش كن سميع كو؟ سماع كو؟

سمائي زميني‌ام ، صداي انتزاع كو؟

سلسله سنبل فلك ! قمري باغ آسمان !

نه شاخه‌اي ، نه خوشه‌اي ، ترانه‌ي وداع كو؟

قمر غلام روي تو كه قنبر و قلندري

تو بُرده‌اي تو باختي مُطيع كو؟ مَتاع كو؟

شعور من، حروف من حريف مقتلت نشد

جنون سوار كربلا! حروف انقطاع كو؟

مرا دو نيل شقه كن، عصاي موسوي تويي

كه مرده‌ام ، كه زنده كن، كه روح عيسوي تويي

به جام جمع اختران شراب خسروي بده

گلاب مينوي بده رسول مثنوي تويي

لُبِّ لُبابِ مثنوي ، لبِ شما ... لبِ شما ...

دو بلخ و بوسه تلخي‌ام ؛ زبان مولوي تويي

ولايت تو بيش‌تر ز قاف و سين و مرغ شد

مبارك است خلعتت ؛ وليِّ قونوي تويي

به قربِ قبلاً از فنا وسيله‌ي وصال كو؟

به بُعدِ بعداً از بقا تحمّل محال كو؟

گريه‌ي شور و حال كو؟ خنده‌ي لايزال كو؟

خال سياه چشم من! چشم سياه خال كو؟

آتش عشق كو كه من شعله‌كش و سياوشم

من فوران آتشم پس رگ اشتعال كو؟

اذان بگو كه ماه بام كعبه‌ي دلم تويي

هلال شام صورتت ... سپيده‌ي بلال كو؟

زبور من سرود كيست ؟ شاعر حنيف تو

زبور من سروده شد مرادفِ رديف تو

كسي دگرنمي شود ، نمي‌شود دگر كسي

دگر كسي نمي‌شود كسي دگر حريف تو

حجاب غمزه يار كو؟ بنفشه كو؟ بهار كو؟

سوال شاخه‌سار را جواب جويبار كو؟

كوثر چشمه‌ي بقا ، روزي بي‌حساب كو؟

مسير چشم انبيا شريعت شراب كو؟

حقيقتي بگو اگر كه شمس دفتر مني

حقيقتي كه شسته شد... كتاب كو؟ كتاب كو؟

الياسا ادريسا يا شمس المهديّا

ابليسم عوض شده، توبه كجا ثواب كو؟

دست بده ، جگر بده ، سرنسپار سر بده

كشته‌ي بيش‌تر بده ، هيزم انقلاب كو؟

در كمر خميده‌ام ، در سرِ سربريده‌ام

پيري نو رسيده‌ام ، شور و شر شباب كو؟

گدازه‌هاي چشم من به سيل سرخ مي‌رسد

آتش دل فشانده شد ، كوه شدم مذاب كو؟

قافله‌دارِ غربتی از نفسِ هوا پُرم

قافله‌دار اشترم ، جاده‌ي بي‌سراب كو؟

به عصر سایه های من مسیر بی گلایه کو؟

تاویل های ساده کو؟ انجیل های آیه کو؟

مرا دو نيل شقه كن، عصاي موسوي تويي

كه مرده‌ام ، كه زنده كن، كه روح عيسوي تويي

به جام جمع اختران شراب خسروي بده

گلاب مينوي بده رسول مثنوي تويي

لُبِّ لُبابِ مثنوي ، لبِ شما ... لبِ شما ...

دو بلخ و بوسه تلخي‌ام ؛ زبانِ مولوي تويي

ولايت تو بيش‌تر ز قاف و سين و مرغ شد

مبارك است خلعتت ؛ وليِّ قونوي تويي

به هفت شهر والفنا بقیّه ی بقا تویی

خدای صوفیان خوداند ... امام اولیا تویی

قناریان باغ را شجر به چه چه آمده

من آمده... مِه آمده، تو آمده... مَه آمده

قمر ستاره چین من نگار تو نگین من

نیایش حزین تو ترانه ی وزین من

به نعبد و به معبدم لباس اضطرار کو؟

لب یجیب یار کو به نسخ و نستعین من؟

نگاه روی ماه می رمید و سربه راه شد

سر تو روبه راه باشد آیت مهین من

به نسبتی که با جهان به آشتی درآمدم

بدی نمی کند کسی به دولت و به دین من

چه رازی از تو بیشتر که پیش تر درآمدی

به شکل دست سرکشی از آه آستین من

منطق سی پرنده شد احقاف از خیال تو

طیر تویی سیر تویی خوشا سلوک حال تو

سفر مسافر تو شد، تو قصد مقصد منی

صدای مسجد توام، سکوت معبد منی

شامی و کوفی تو نه، صافی صوفی توام

عارف نامی تو نه، نام حروفی توام .

ی ا ح ق م د د

زلیخای زنخدانی

hafez7 — Thu, 15 Jan 2009 05:05:18 GMT

از یوسف کنعانی تر منم

از زلیخا زنخدانی تر تو

به درگاه عشق دعا کن

دعا

که دعا زنار باد

در این زندگی نه ...

در این زندیقی ...

ايا لعل بداخشانی كه طاووس عروسانی

به رنگارنگیِ پس كوچه ی جشن چراغانی

به گيسو شانه تا خوردم پری پرورده‌ام كردی

پر ازگيسو، پر از شانه، پر از شانِ پريشانی

دعا زنّار شد اين زندگی بی عشق زنديقی است

مداوا می‌شود با تو جراحات مسلمانی

به خاك افتاده انگشتان من در قوس محرابت

كه دستی در مناجات است و دستی در هوس‌رانی

تو را من با غزل‌هايم به رقص آيی به رقص آيم

مرا با بوسه‌ای آنی ببوسی و ببوسانی

لبم ياقوت بوسيدن جواهرنوش و سرخ‌آشام

چشيدم قرمزت را آی انگور انارانی

بخارای عسل‌بندی، شكرعمِّ سمرقندی

كه تو لبخندِ لب‌ريز از لبِ حلوا فروشانی

تو خاك تربت جامی، تو بسطُ البسط بسطامی

تبِ تبريزی شمسی، هلالِ شهر ماهانی

رد و رودِ رياحين جان گرفت از چشم جاری شد

كه تو جنّات تجری تحتهاالانهارِ ريحانی

چه برفی روی كوهستان اندام تو باريده است

تو گرماگرم آغوش منی، خواب زمستانی

پريد از راز شبنم رازقی از خواب پريانی

ببار ای ابر بارانی كه بارانی ببارانی

یا عشق مدد

حق

hafez7 — Sat, 29 Nov 2008 14:04:18 GMT

حق

در بتکده می، در میکده بت، در معبد هو، دربودا حق

بت اما حی، بت اما حق، حق لاتُ و هبل، حق عزّي حق

اللهُ لا الهَ وَ الّا وَ هوالحیّ ُ الْقیّومَم کن

اللهُ لا الهَ وَ الّا هُوَ ربُّ الْعَرشِ الْاَعلی حق

تسبیح و سبحه بگسست از من، من از قدّيسي قدّوسم

تشبيه و شبهه بگذشت اما چگونه؟ اما چرا چرا حق ؟

میرِ مرادان، مست قلندر شدم، شدم مست قلندر، من ـ

مرتکب جان شدم به کُنَّم، لم یکن أِِلاّ من ، أِلاّ حق

صوفی صافم، صافیِ صوفم، ابجدِ رملم، جَفرِحروفم

زهره‌ي تارم ، مهره‌ي مارم ، عقربِ کرّارم ، امّا حق

مشربِ زهرم، افعیِ بحرم، لیلیِ قهرم، لولیِ شهرم

زاهدِ خامم، عارف جامم، هر دو… کدامم؟ یاهو یاحق

حقّه‌ي شطحم، حلقه‌ي فتحم، طوطیِ مدحم، اقراٌ اقرْأ !

بسمِ رَبّکَ الّذی خَلَقْـــتَم، بسم ‌اللهِ ‌اللهِ ‌اللّحق

انّا اعطیناکَ الْکفرُ انّا اعطیناکَ الایمان

انّا انزلنا داوودٌ ، انّا اَرسلْ اَرسلنا حق

طیلسانِ طاماتم، ماتم، تا جادو از من بگریزد

من سِحرُالسِّّحرم، ماهم، مهرم، یا‌ شمسُ‌المولانا حق

ناميانه‌ها ( دل‌نبشته‌های شاعرانه) http://www.hafezimani.blogfa.com/